Lead Image 1:
Lead image TXT 1: Mike en Mark Peters als baby. Foto: Omroep Gelderland (foto van foto)
Mike Peters van de 'Zevenaarse drie-eenheid' schreef gedichten voor zijn overleden tweelingbroer en moeder. Foto: Omroep Gelderland

Mike Peters van de 'Zevenaarse drie-eenheid' schreef gedichten voor zijn overleden tweelingbroer en moeder. Foto: Omroep Gelderland

ZEVENAAR - Een afsluiting en tegelijkertijd een nieuw begin. Dat is het boek dat Mike Peters (51) uit Zevenaar publiceerde, met gedichten die hij schreef aan zijn overleden tweelingbroer en moeder. De 'drie-eenheid van Zevenaar' viel vorig jaar uit elkaar.

Zijn broer Mark overleed vorig jaar maart, hun moeder Anneke slechts acht weken later. Door het schrijven van de 'brieven' kan hij hun dood een heel klein beetje een plekje geven.

Bij de voordeur van het huis waar ze met z'n drieën 47 jaar lang hebben gewoond, hangt het naambordje van de 'drie-eenheid' zoals ze zichzelf ook altijd noemden. Binnen staat de schoudertas van moeder Anneke op een krukje in de woonkamer, alsof ze er nog zo mee naar buiten kan lopen.

Slaapkamers onveranderd

"Aan hun slaapkamers heb ik ook niks veranderd. 's Ochtends doe ik daar de gordijnen open en 's avonds voordat ik ga slapen doe ik ze weer dicht. Ik wens ze goedemorgen en goede nacht."

Fysiek is de drie-eenheid niet meer bij elkaar, maar voor Mike voelt het alsof Mark en mama nog altijd bij hem zijn. "Als ik een vlinder zie dan weet ik dat ze in de buurt zijn", zegt Mike stellig. "Dat was voor ons altijd al een teken."

Tegen elkaar aan

Mike en Mark Peters werden in september 1970 geboren. Dat ze twee kinderen kreeg was was voor moeder Anneke Cohen Rodrigues tot bij de bevalling een verrassing, vertelt Mike. "We lagen zo dicht tegen elkaar aan in de buik, dat nooit is opgemerkt dat we met ons tweeën waren", zegt hij. "En in die tijd maakten ze nog geen echo's zoals nu." De jongens bleken later beiden spasticiteit in de knieën te hebben en ook bleken ze te kampen met nierproblemen.

Mike en Mark Peters als baby - Foto: Omroep Gelderland (foto van foto)

Na de scheiding van hun ouders in 1978 voedde moeder Anneke de jongens alleen op. Ook toen Mark en Mike volwassen waren bleven ze met zijn drietjes samen in Zevenaar wonen.

Omdat de tweeling niet kon fietsen door hun spasme, en omdat autorijden na zo'n honderd lessen ook geen succes bleek, gingen Mark en Mike vaak met hun moeder op stap. Nooit kreeg zij een nieuwe partner en haar zoons ook nooit een echt serieus vriendinnetje. In Zevenaar kenden veel mensen de 'drie-eenheid'.

Actief in Zevenaar

Mike werkt bij cultureel centrum De Ochtent in Duiven, Mark ging bij de politie in Arnhem en Anneke was een tijd lang raadslid voor de PvdA. Mark en Mike waren gezamenlijk zo'n 35 jaar actief bij de Basketiers '71, de Zevenaarse basketballvereniging. Sinds de dood van Mark heeft Mike ook de taken van zijn broer overgenomen.

Nier- en hartfalen werden Mark vorig jaar fataal. Omdat hij zelf wist dat hij zou komen te overlijden heeft hij alles voor zijn afscheid en uitvaart grotendeels zelf geregeld. "Hij belde vanaf het ziekenhuis onze buurman op die rouwauto's rijdt en vroeg aan hem: kun je mij volgende week ophalen?" Mike vertelt het met een lach en een traan. Sinds de dood van zijn broer is hij niet meer dezelfde persoon: "Toen ben ik geamputeerd".

Achtbaan

Het afscheid van Mark was emotioneel en indrukwekkend. Na die achtbaan van weken vol verdriet zou hij eind april samen met zijn moeder eindelijk weer eens naar hun vertrouwde vakantieplek in Havelte gaan. Maar op 30 april overleed thuis geheel onverwacht ook zijn moeder, op 79-jarige leeftijd. "Ze had wel gezondheidsklachten maar had net allerlei behandelingen gehad in het ziekenhuis, dus we dachten juist dat alles net weer goed was. "

Alleen verder

Voor Mike was dit moment niet te bevatten: "Ik heb alles bij elkaar geschreeuwd en gevloekt." Ineens was er van de drie-eenheid nog maar één over. Hoe moest hij verder? Hoe kon hij verder?

Al vrij snel besloot Mike op Facebook digitale brieven aan Mark en zijn moeder te gaan schrijven. "Normaal bespraken we met elkaar ook de dag, nu maakte ik een gedicht gericht aan mama en Mark." Inmiddels heeft hij er al tientallen geschreven, sommige lang, sommige kort. "Dit is een soort therapie voor mezelf en tegelijkertijd heb ik op deze manier het gevoel dat we nog contact hebben met elkaar."

Bundelen?

Van mensen om hem heen kreeg hij steeds vaker de vraag of hij de brieven in dichtvorm niet wilde bundelen en zo geschiedde. "Het had nog wel wat voeten in aarde om een geschikte uitgever te vinden, maar uiteindelijk is dat gelukt in Roermond."

Vooralsnog komen er 125 exemplaren van het boek dat zondag 12 juni wordt gepresenteerd in het bijzijn van familie, vrienden en bekenden. "Ik doe dit puur voor mezelf. Het is aan de ene kant een afsluiting van een heel moeilijk en heftig jaar, en aan de andere kant misschien ook een nieuw begin."

Deel dit artikel